ПЕРАД КАЛЯДАМI Ў ВЯЗЫНЦЫ

Надоечы быў снегапад, мяккi i цiхi, адзiн з першых гэтай зiмой, i адразу ж прышла адлiга. Вятры, што прыно­сяць на сваiх плячах сумёты, не бываюць сцюдзёнымi.

Мiнская электрычка гайданула вiльготнымi бакамi ля прыпынку Вязынка, i хутка яе грукатанне патанула ў тумане. Мне не хацелася iсцi да хаты Луцэвiчаў па ўторанай дарозе паўз бетонных слупоў з мадэрновымi лiхтарамi. Збочыў напачатку да вёскi, каб прыгадаць, чым пахне ранiшнi дым з сялянскiх комiнаў.

Капае са стрэх. Раптоўна па дахавым жалезе з нарастаючым шыпеннем з’язджае, расталы знiзу, снегавы пласт.
З асалодаю ляплю снежку, моцную i хрумсткую, нiбы яблык антонаўкi. Яна ляцiць, ледзь чутно гудучы, i з трэскам разлятаецца на браме, пакiнуўшы роўны конус.
А вось i Вязынка-рэчка: летам – прадонне ў аблямоўцы рознатраўя, восенню – глыбокая сiнеча з рысачкамi лiсткоў вярбы.
Якiя зараз белыя берагi i якая чорная вада! I толькi на водмелi ярка зелянее пляма водарасцяў.
Павольна рухаецца амаль нябачны слой нападаўшага за ноч снегу. I тут раптам пачынаеш разумець сэнс выразу: «Халодны, як рыба».
Вымерз з-пад лёду прадзедаўскi човен. Сумна: у iм няма куды плысцi – нi сёння, нi заўтра…
Быццам бы гэты човен – счарнелая буда па-над рэчкай. Я праходжу ўзбоч ад яе, бо ведаю, што няма чаго зазiраць у шыбы, калi з хаты пайшлi гаспадары i нiколi iх не будзе. Музей.
Але ж падалося на iмгненне, што па-за цьмянымi шкельцамi – сумна-ўважлiвы позiрк маленькага Яначкi Луцэвiча. Усё тое, што бачу я зараз, ён бачыў амаль такiм жа. Выбiраюся дадому, калi

На небе зоры ўжо мiгцяць,
На полi срэбны снег iскрыцца;
На бел-свет дзiвы выпраўляць
Пляцецца ночка-чараўнiца.

Оставить комментарий